خانه

آرشیو

پست الکترونیک

---

 

بیشه داران ، با تبر دارن ، تبانی کرده اند

قامت بالا بلندان را ، کمانی کرده اند

 

ریشه خواران فسون ، بر تکدرخت پیرباغ

زاغ را ، مامور برج دیده بانی کرده اند

 

صحبت از بزم بهار و جام های لاله نیست

داس ها ، گلگشت ها را ، ارغوانی کرده اند

 

ساحت پاک پگاه کفتران ، خاکستری است

بس که صیادان در آن ، کرکس پرانی کرده اند

 

آبیاران ، با شب و مرداب ، پیمان بسته اند

این دورنگان ، آبها را هم ، روانی کرده اند

 

آرزوی مردن خورشید و تکرار شب است

آنچه خفاشان ، به شوقش ، پر فشانی کرده اند

 

عاشقا ! برگرد ! راه عشق را پیچانده اند

رهزنان ، معشوق راهم ، بی نشانی کرده اند

 

بزم ساقی وارگان ، هشدار ! نفریبد تو را

شوکران در جام جام زندگانی کرده اند

 

واژه واژه می چکد از چشم بهمن اشک داغ

شمع ها در جان او، آتش زبانی کرده اند.

 

دوست خوبم بهمن رافعی

 

درباره وبلاگ

چرا پابند عنوانیم؟

چرا در بند خشت و خاک و دکانیم؟

چرا محکوم درد و رنج و حرمانیم؟

اسیر جاه و مال و جامه و نانیم ؟

مگر فرزند هامان را خدایی نیست ؟

مگر مادر، پدر، همسر، رفیق و دوست

یارو آشنا، خواهر، برادر، خویش وهمسایه

حقیقت را نمیخواهند ؟

اگر همگام، هم پیمان و همرزم تو میباشند

تلاشت را مداوم کن . و گرنه ، زین همه پابند

هجرت کن

از این نام و از این عنوان، از این کوی و از این برزن

از این شهرو از این مردم، از این دنیای پر غوغا

ویا از نفس خود، از این وجود خویش، از هستی

از اینهائیکه پا بندند، از اینهائیکه سد راه محبوبند

موانع را ز ره بردار، منیت را رها کن

و خودیت را به دور انداز، بیرون شو زخود

از هر چه جز حق است ،

هجرت کن

به آنجائیکه ره باز است، و جای گفتن راز است.

(شعر از : دکتر فضل الله صلواتی)